Tussen servet en tafellaken.Te klein voor het een en te groot voor het ander. Je zit ergens tussenin! Weet je dat dat heel vaak het geval is? En met name in een leerproces. De ene keer is het dan handig dat je bij de servetten hoort en de andere keer bij het tafellaken. Je hangt er tussenin! Mooi toch? Maar nee dat vinden we niet! We willen zeggen dat het kind een servet is of een tafellaken.

We willen niet dat het kind ergens tussenin hangt. Waarom niet? Want dat is immers wat er gebeurt. Soms is een kind duidelijk B en soms toe aan C. En even later toch weer B. Dat is wat we noemen een sprongsgewijze ontwikkeling. Dat betekent ergens blijven steken, vooruit springen of terugzakken. Ja dat laatste ook! En als leerkracht begeleid je dat geheel, want je bent een professional. Soms laat je een kind ook zien waar het naar toe moet. Wat de toekomst is. Net als in het zwembad, Kijk kind! Je bent nu hier, als je door oefent ben je daar. Wat een prachtig proces. Maar dat willen we niet, want we moeten een rapport maken. En het liefst nog volgende maand. Rapporten waar de ouders kunnen zien wat kinderen wel of niet kunnen. We willen er een klap op geven. We? Ik niet! Wij geven nergens een klap op. We toetsen namelijk niet. We volgen. De kinderen krijgen het aanbod wat bij hun leeftijd past. En als dat even niet gaat? Een volgende keer weer verder oefenen of ontdekken. Gaat het wel? Een stapje vooruit. Dat is onderwijs geven aan kleuters. En het maken van een rapport? Dat mag geen doel op zich zijn. En wil je dan toch iets aan de ouders laten zien? Zet er dan een opmerking bij. Echter hoe eerder je het rapport meegeeft, hoe meer opmerkingen je erbij moet zetten. Vreselijk veel werk. Dan kan ik me voorstellen dat je gaat staken..